Άρθρο του Ιωάννη Σκουρολιάκου
ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΣΕ ΓΡΑΦΕΙΟ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ:
θέλετε να εγγραφείτε στο κόμμα;
Μάλιστα!
Θα πρέπει να έχετε μαζί σας, όπλα, μαχαίρια, σουγιάδες, ρόπαλα, μολότοφ και ψεύδη λόγους.. ετοιμαζόμαστε να βγούμε κυβέρνηση!
Ξεκινώντας το άρθρο, θα ήθελα να αναφέρω πως όταν χρησιμοποιώ την λέξη κουμουνιστής, η γενικός αριστερός, μου έρχεται στο μυαλό ένα πράγμα Χάνιμπαλ Λέκτερ με τον γνωστό ανθρωποφάγο… ίσως φταίει η βιομηχανία κανίβαλων που βγάζει η αριστερά!
Ένα δεύτερο θέμα είναι ότι πρέπει να δώσουμε σε αυτούς τους ανθρώπους το δικαίωμα να ζουν στα δάση, να αποκτήσουν ξύλινα σπίτια πάνω στα δέντρα.
Ένα καζάνι στο κέντρο του χωριού, θα ήταν ίσως το καλύτερο δώρο ώστε να μπορούν να τρώνε εκεί τους ανθρώπους.
Ξέρω ότι αυτό το σχόλιο θα φέρει ποικιλία αντιδράσεων, αλλά να γνωρίζετε αγαπητοί συμπολίτες ότι αυτός που βιάζει, διεγείρεται όταν το θύμα φέρει αντίσταση, Προσπαθεί δηλαδή να σωθεί. Με την ίδια ακριβώς λογική λειτούργει και σύγχρονος κανίβαλος της αριστεράς… βλέποντας ανθρώπους σοβαρούς να κάνουν έργο, να προσπαθούν να διορθώσουν λάθη του παρελθόντος, και να υπάρχει μια καλύτερη αντιμετώπιση στην χώρα από τα ευρωπαϊκά κράτη, που μέχρι πριν λίγο μας αμφισβητούσαν, οι βιαστές και οι κανίβαλοι προσπαθούν με λάσπη, διότι μέχρι εκεί φτάνει το επίπεδο λειτουργίας του εγκέφαλου τους, να μπερδέψουν την ιστορία και να την ράψουν εκεί που τους βολεύει.
Η Επέτειος του ΟΧΙ μνημονεύει την άρνηση της Ελλάδας στις ιταλικές αξιώσεις που περιείχε το τελεσίγραφο που επιδόθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1940 στον Έλληνα Πρωθυπουργού, Ιωάννη Μεταξά. Συνέπεια της άρνησης αυτής ήταν η είσοδος της Χώρας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940. Η ημερομηνία αυτή καθιερώθηκε να εορτάζεται στην Ελλάδα κάθε χρόνο ως επίσημη εθνική εορτή και αργία.
Το ΕΑΜ είχε ιδρυθεί στις 27 Σεπτεμβρίου 1941.
11 μήνες αργότερα δηλαδή από το ΟΧΙ του Ιωάννη Μεταξά.
Στο Χαλάνδρι, την επέτειο του όχι και κατά την παρέλαση των μαθητών και διαφόρων άλλων, ο δήμαρχος έπαιξε τον ύμνο του ΕΑΜ… ναι καλά διαβάσατε «μη κανίβαλοι φίλοι», τον ύμνο του ΕΑΜ, με την λογική ότι ήταν στην πλευρά της αντίστασης.
Δηλαδή αν τότε υπήρχε μια ομάδα φίλων του τάβλι, και Κανά 10μηνο αργότερα έβγαζε Κανά ύμνο, θα τον έβαζε και αυτόν:
Τα πράγματα είναι απλά, αλλά για να το δει κάποιος απλά, δεν πρέπει να είναι κανίβαλος.
Θα αναρωτηθεί κάποιος, γιατί ονομάζω τους αριστερούς κανίβαλους έτσι δεν είναι;
Θα σας πω αμέσως.
Οι αριστερά όπως γνωρίζει ο καθένας, έχει τάσεις βίας ώστε να διαλαλεί αυτό που θέλει να πει.
Αν πάμε σε πρόσφατα γεγονότα, θα παρατηρήσουμε ότι την 18 Σεπτεμβρίου 2013 στην δολοφονία του Παύλου Φύσα στο Κερατσίνι από μέλη της χρυσής αυγής , το ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν άφησε τίποτα όρθιο στην περιοχή… έσπασαν μαγαζιά, αυτοκίνητα, και διάφορα άλλα, προς εκδήλωση διαμαρτυρίας.
Τώρα, τι λογική είναι, το λες όχι στην βία, και να μην αφήνεις τίποτα όρθιο, είναι και αυτό μέσα στα πλαίσια λογικής των αριστερών κανίβαλων.
Αν θέλουμε να δούμε λίγο παλαιοτέρα, θα σας αναδημοσιεύσω το εξής κείμενο:
«Τους διέταζα να γδυθούν κι ύστερα τους έβαζα να γονατίσουν στο χώμα και να σκύψουν το κεφάλι πάνω σε μεγάλες πέτρες, που είχα αραδιάσει έξω από τα Διυλιστήρια της Ούλεν. Τότε έπαιρνα ένα τσεκούρι και τους έδινα μια τσεκουριά πίσω στο κεφάλι και αν δεν τους αποτελείωνα με την πρώτη, τους έδινα και δεύτερη και τρίτη, ώσπου “να τα βροντήξουν”… Άλλα παλικάρια, όπως ο Τζογανάκος και ο Μακαρόνας, τους έδιναν κάμποσες μαχαιριές στην καρδιά και κατόπιν ερχόταν αλλουνού η σειρά. Όταν κουραζόμουν, έπαιρνε άλλος τη θέση μου…».
(Στέφανος Λιόλιος, δήμιος του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ)
Όταν ο Κλάρας (Άρης Βελουχιώτης) έμπαινε στους Γαργαλιάνους, από τη συνοικία του Άγιου Σπυρίδωνα, είδε κάποιους αντάρτες του να στήνουν στον τοίχο αιχμαλώτους, έτοιμοι να τούς εκτελέσουν. Σταμάτησε το άλογό του, και τους φώναξε: «Συναγωνιστές, οικονομία στις σφαίρες. Μαχαίρι!».
Στον Φενεό Κορινθίας δολοφονήθηκαν μαρτυρικά περίπου 4.000 άνθρωποι από όλη την Βόρεια Πελοπόννησο. Μετά από κράτηση τους στη Μονή Αγ. Γεωργίου όπου βίωναν κάθε είδους εξευτελισμούς και μαρτύρια, σφάζονταν στις πέριξ της Μονής πλαγιές. Αργότερα, στο κοντινό Κακοβούνι ανακαλύφθηκε ένα πολύ βαθύ βάραθρο.
Από τότε, κάθε βράδυ δεκάδες κρατούμενοι έπαιρναν το δρόμο για τον φρικτό θάνατο. Με τα χέρια δεμένα πισώπλατα, δεχόταν τις μαχαιριές και τα χτυπήματα των αριστερών φονιάδων όπως οι Πισογιαννάκης, Πρόβας, Σερμπέτης κ.α. και πετάγονταν, συχνά ημιθανείς, στο τρομερό βάραθρο.
Όταν ανασύρθηκε μεγάλος αριθμός πτωμάτων, τα περισσότερα θάφτηκαν σε ομαδικούς τάφους γύρω από το βάραθρο. Πολλά ακόμη θύματα σε άλλες τοποθεσίες, κατασπαράχθηκαν από άγρια ζώα. Τα Στρατόπεδα Συγκεντρώσεως της Κορινθίας και Αργολίδας τελούσαν υπό την εποπτεία του μπολσεβίκου κακούργου, Θεόδωρου Ζέγκου .
Δεν χρησιμοποιούσαν ποτέ όπλα για να μην κάνουν θόρυβο ή και για οικονομία στις σφαίρες.
Υπεύθυνος για τα στρατόπεδα του Φενεού και της Στιμάγκας, και για τη μεγάλη τρομοκρατία στην Αργολίδα, την Κορινθία, και τη βόρεια Αρκαδία, ήταν ο απεσταλμένος του Πελοποννησιακού Γραφείου του ΕΑΜ/ΚΚΕ, Βαγγέλης Ζέγκος. Στην Αργολιδο-Κορινθία, δρούσε με το ψευδώνυμο «Στάθης» και στην Αρκαδία ως «Τριαντάφυλλος».
Η κομμουνιστική εξουσία έχει νωρίς εξαρχής χαρακτηριστεί από τη μαζική παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Για να επιτύχουν και να διατηρήσουν την εξουσία, τα κομμουνιστικά καθεστώτα πήραν πιο πέρα από τις ατομικές δολοφονίες και τις τοπικές σφαγές και ενσωμάτωσαν το έγκλημα στο σύστημα εξουσίας.
Σύμφωνα με προσεκτικούς υπολογισμούς ( ακριβή στοιχεία δεν είναι διαθέσιμα) ο αριθμός των ατόμων που σκοτώθηκαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα, κατανεμημένα κατά χώρες ή περιοχές μπορεί να δοθεί ως εξής
1. Σοβιετική Ένωση: 20 εκατομμύρια θύματα
2. Κίνα: 65 εκατομμύρια
3. Βιετνάμ: 1 εκατομμύριο
4. Βόρειος Κορέα: 2 εκατομμύρια
5. Καμπότζη: 2 εκατομμύρια
6. Ανατολική Ευρώπη: 1 εκατομμύριο
7. Λατινική Αμερική: 150.000
8. Αφρική: 1,7 εκατομμύρια
9. Αφγανιστάν 1,5 εκατομμύρια
Τα παραπάνω νούμερα είναι ντοκουμεντιαρισμένα, και αν είναι μόνο εκτιμήσεις αυτό γίνεται γιατί υπάρχει έδαφος να υποψιασθούμε πως θα πρέπει να είναι πολύ υψηλότερα
Το σημαντικό χαρακτηριστικό των κομμουνιστικών εγκλημάτων ήταν η καταστολή ενάντια σε ολόκληρες κατηγορίες αθώων ανθρώπων των οποίων το μοναδικό «έγκλημα» ήταν το ότι ανήκαν σε αυτές τις κατηγορίες.
Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι λοιποί συνεργάτες, σε όλη την διάρκεια των τελευταίων ετών, ήταν γνωστά τα κόλπα με της φασαρίες που προκαλούσαν.
Έπαιρναν μια ντουντούκα, και άρχιζαν τις ψαλμωδίες.
Μάλιστα για να δείξουν την καλή παρουσία, και να μην ξεχάσουν το σύστημα που τους γέννησε, στη Μαρφίν το μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ έκαψε τρεις ανθρώπους, ενώ ένα μπλοκ εκατοντάδων ανθρώπων στην πόρτα της τράπεζας φώναζε «κάτω οι απεργοσπάστες»!
Η πρώτη μεγάλη σφαγή του Στάλιν δεν έγινε εναντίον των δεξιών, αλλά από τα στελέχη του κόμματός του. Άμα μπορούν, θα το κάνουν. Δεν μπορείς να μη σφάξεις κόσμο αν δεν είσαι κομμουνιστής! Υπερβάλλω, λέτε; Ξέρετε εσείς κανένα κομμουνιστικό κόμμα στην Ευρώπη που να μην έσφαξε τους αντιπάλους του;
ο Χάνιμπαλ Λέκτερ έτρωγε ανθρώπους στην ταινία, ενώ η αριστερά δολοφονεί στην πραγματικότητα… εντάξει υπομονή, μια μέρα θα αρχίσει να τους τρώει κιόλας!
ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΣΕ ΓΡΑΦΕΙΟ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ:
θέλετε να εγγραφείτε στο κόμμα;
Μάλιστα!
Θα πρέπει να έχετε μαζί σας, όπλα, μαχαίρια, σουγιάδες, ρόπαλα, μολότοφ και ψεύδη λόγους.. ετοιμαζόμαστε να βγούμε κυβέρνηση!
Ξεκινώντας το άρθρο, θα ήθελα να αναφέρω πως όταν χρησιμοποιώ την λέξη κουμουνιστής, η γενικός αριστερός, μου έρχεται στο μυαλό ένα πράγμα Χάνιμπαλ Λέκτερ με τον γνωστό ανθρωποφάγο… ίσως φταίει η βιομηχανία κανίβαλων που βγάζει η αριστερά!
Ένα δεύτερο θέμα είναι ότι πρέπει να δώσουμε σε αυτούς τους ανθρώπους το δικαίωμα να ζουν στα δάση, να αποκτήσουν ξύλινα σπίτια πάνω στα δέντρα.
Ένα καζάνι στο κέντρο του χωριού, θα ήταν ίσως το καλύτερο δώρο ώστε να μπορούν να τρώνε εκεί τους ανθρώπους.
Ξέρω ότι αυτό το σχόλιο θα φέρει ποικιλία αντιδράσεων, αλλά να γνωρίζετε αγαπητοί συμπολίτες ότι αυτός που βιάζει, διεγείρεται όταν το θύμα φέρει αντίσταση, Προσπαθεί δηλαδή να σωθεί. Με την ίδια ακριβώς λογική λειτούργει και σύγχρονος κανίβαλος της αριστεράς… βλέποντας ανθρώπους σοβαρούς να κάνουν έργο, να προσπαθούν να διορθώσουν λάθη του παρελθόντος, και να υπάρχει μια καλύτερη αντιμετώπιση στην χώρα από τα ευρωπαϊκά κράτη, που μέχρι πριν λίγο μας αμφισβητούσαν, οι βιαστές και οι κανίβαλοι προσπαθούν με λάσπη, διότι μέχρι εκεί φτάνει το επίπεδο λειτουργίας του εγκέφαλου τους, να μπερδέψουν την ιστορία και να την ράψουν εκεί που τους βολεύει.
Η Επέτειος του ΟΧΙ μνημονεύει την άρνηση της Ελλάδας στις ιταλικές αξιώσεις που περιείχε το τελεσίγραφο που επιδόθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1940 στον Έλληνα Πρωθυπουργού, Ιωάννη Μεταξά. Συνέπεια της άρνησης αυτής ήταν η είσοδος της Χώρας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940. Η ημερομηνία αυτή καθιερώθηκε να εορτάζεται στην Ελλάδα κάθε χρόνο ως επίσημη εθνική εορτή και αργία.
Το ΕΑΜ είχε ιδρυθεί στις 27 Σεπτεμβρίου 1941.
11 μήνες αργότερα δηλαδή από το ΟΧΙ του Ιωάννη Μεταξά.
Στο Χαλάνδρι, την επέτειο του όχι και κατά την παρέλαση των μαθητών και διαφόρων άλλων, ο δήμαρχος έπαιξε τον ύμνο του ΕΑΜ… ναι καλά διαβάσατε «μη κανίβαλοι φίλοι», τον ύμνο του ΕΑΜ, με την λογική ότι ήταν στην πλευρά της αντίστασης.
Δηλαδή αν τότε υπήρχε μια ομάδα φίλων του τάβλι, και Κανά 10μηνο αργότερα έβγαζε Κανά ύμνο, θα τον έβαζε και αυτόν:
Τα πράγματα είναι απλά, αλλά για να το δει κάποιος απλά, δεν πρέπει να είναι κανίβαλος.
Θα αναρωτηθεί κάποιος, γιατί ονομάζω τους αριστερούς κανίβαλους έτσι δεν είναι;
Θα σας πω αμέσως.
Οι αριστερά όπως γνωρίζει ο καθένας, έχει τάσεις βίας ώστε να διαλαλεί αυτό που θέλει να πει.
Αν πάμε σε πρόσφατα γεγονότα, θα παρατηρήσουμε ότι την 18 Σεπτεμβρίου 2013 στην δολοφονία του Παύλου Φύσα στο Κερατσίνι από μέλη της χρυσής αυγής , το ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν άφησε τίποτα όρθιο στην περιοχή… έσπασαν μαγαζιά, αυτοκίνητα, και διάφορα άλλα, προς εκδήλωση διαμαρτυρίας.
Τώρα, τι λογική είναι, το λες όχι στην βία, και να μην αφήνεις τίποτα όρθιο, είναι και αυτό μέσα στα πλαίσια λογικής των αριστερών κανίβαλων.
Αν θέλουμε να δούμε λίγο παλαιοτέρα, θα σας αναδημοσιεύσω το εξής κείμενο:
«Τους διέταζα να γδυθούν κι ύστερα τους έβαζα να γονατίσουν στο χώμα και να σκύψουν το κεφάλι πάνω σε μεγάλες πέτρες, που είχα αραδιάσει έξω από τα Διυλιστήρια της Ούλεν. Τότε έπαιρνα ένα τσεκούρι και τους έδινα μια τσεκουριά πίσω στο κεφάλι και αν δεν τους αποτελείωνα με την πρώτη, τους έδινα και δεύτερη και τρίτη, ώσπου “να τα βροντήξουν”… Άλλα παλικάρια, όπως ο Τζογανάκος και ο Μακαρόνας, τους έδιναν κάμποσες μαχαιριές στην καρδιά και κατόπιν ερχόταν αλλουνού η σειρά. Όταν κουραζόμουν, έπαιρνε άλλος τη θέση μου…».
(Στέφανος Λιόλιος, δήμιος του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ)
Όταν ο Κλάρας (Άρης Βελουχιώτης) έμπαινε στους Γαργαλιάνους, από τη συνοικία του Άγιου Σπυρίδωνα, είδε κάποιους αντάρτες του να στήνουν στον τοίχο αιχμαλώτους, έτοιμοι να τούς εκτελέσουν. Σταμάτησε το άλογό του, και τους φώναξε: «Συναγωνιστές, οικονομία στις σφαίρες. Μαχαίρι!».
Στον Φενεό Κορινθίας δολοφονήθηκαν μαρτυρικά περίπου 4.000 άνθρωποι από όλη την Βόρεια Πελοπόννησο. Μετά από κράτηση τους στη Μονή Αγ. Γεωργίου όπου βίωναν κάθε είδους εξευτελισμούς και μαρτύρια, σφάζονταν στις πέριξ της Μονής πλαγιές. Αργότερα, στο κοντινό Κακοβούνι ανακαλύφθηκε ένα πολύ βαθύ βάραθρο.
Από τότε, κάθε βράδυ δεκάδες κρατούμενοι έπαιρναν το δρόμο για τον φρικτό θάνατο. Με τα χέρια δεμένα πισώπλατα, δεχόταν τις μαχαιριές και τα χτυπήματα των αριστερών φονιάδων όπως οι Πισογιαννάκης, Πρόβας, Σερμπέτης κ.α. και πετάγονταν, συχνά ημιθανείς, στο τρομερό βάραθρο.
Όταν ανασύρθηκε μεγάλος αριθμός πτωμάτων, τα περισσότερα θάφτηκαν σε ομαδικούς τάφους γύρω από το βάραθρο. Πολλά ακόμη θύματα σε άλλες τοποθεσίες, κατασπαράχθηκαν από άγρια ζώα. Τα Στρατόπεδα Συγκεντρώσεως της Κορινθίας και Αργολίδας τελούσαν υπό την εποπτεία του μπολσεβίκου κακούργου, Θεόδωρου Ζέγκου .
Δεν χρησιμοποιούσαν ποτέ όπλα για να μην κάνουν θόρυβο ή και για οικονομία στις σφαίρες.
Υπεύθυνος για τα στρατόπεδα του Φενεού και της Στιμάγκας, και για τη μεγάλη τρομοκρατία στην Αργολίδα, την Κορινθία, και τη βόρεια Αρκαδία, ήταν ο απεσταλμένος του Πελοποννησιακού Γραφείου του ΕΑΜ/ΚΚΕ, Βαγγέλης Ζέγκος. Στην Αργολιδο-Κορινθία, δρούσε με το ψευδώνυμο «Στάθης» και στην Αρκαδία ως «Τριαντάφυλλος».
Η κομμουνιστική εξουσία έχει νωρίς εξαρχής χαρακτηριστεί από τη μαζική παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Για να επιτύχουν και να διατηρήσουν την εξουσία, τα κομμουνιστικά καθεστώτα πήραν πιο πέρα από τις ατομικές δολοφονίες και τις τοπικές σφαγές και ενσωμάτωσαν το έγκλημα στο σύστημα εξουσίας.
Σύμφωνα με προσεκτικούς υπολογισμούς ( ακριβή στοιχεία δεν είναι διαθέσιμα) ο αριθμός των ατόμων που σκοτώθηκαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα, κατανεμημένα κατά χώρες ή περιοχές μπορεί να δοθεί ως εξής
1. Σοβιετική Ένωση: 20 εκατομμύρια θύματα
2. Κίνα: 65 εκατομμύρια
3. Βιετνάμ: 1 εκατομμύριο
4. Βόρειος Κορέα: 2 εκατομμύρια
5. Καμπότζη: 2 εκατομμύρια
6. Ανατολική Ευρώπη: 1 εκατομμύριο
7. Λατινική Αμερική: 150.000
8. Αφρική: 1,7 εκατομμύρια
9. Αφγανιστάν 1,5 εκατομμύρια
Τα παραπάνω νούμερα είναι ντοκουμεντιαρισμένα, και αν είναι μόνο εκτιμήσεις αυτό γίνεται γιατί υπάρχει έδαφος να υποψιασθούμε πως θα πρέπει να είναι πολύ υψηλότερα
Το σημαντικό χαρακτηριστικό των κομμουνιστικών εγκλημάτων ήταν η καταστολή ενάντια σε ολόκληρες κατηγορίες αθώων ανθρώπων των οποίων το μοναδικό «έγκλημα» ήταν το ότι ανήκαν σε αυτές τις κατηγορίες.
Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι λοιποί συνεργάτες, σε όλη την διάρκεια των τελευταίων ετών, ήταν γνωστά τα κόλπα με της φασαρίες που προκαλούσαν.
Έπαιρναν μια ντουντούκα, και άρχιζαν τις ψαλμωδίες.
Μάλιστα για να δείξουν την καλή παρουσία, και να μην ξεχάσουν το σύστημα που τους γέννησε, στη Μαρφίν το μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ έκαψε τρεις ανθρώπους, ενώ ένα μπλοκ εκατοντάδων ανθρώπων στην πόρτα της τράπεζας φώναζε «κάτω οι απεργοσπάστες»!
Η πρώτη μεγάλη σφαγή του Στάλιν δεν έγινε εναντίον των δεξιών, αλλά από τα στελέχη του κόμματός του. Άμα μπορούν, θα το κάνουν. Δεν μπορείς να μη σφάξεις κόσμο αν δεν είσαι κομμουνιστής! Υπερβάλλω, λέτε; Ξέρετε εσείς κανένα κομμουνιστικό κόμμα στην Ευρώπη που να μην έσφαξε τους αντιπάλους του;
ο Χάνιμπαλ Λέκτερ έτρωγε ανθρώπους στην ταινία, ενώ η αριστερά δολοφονεί στην πραγματικότητα… εντάξει υπομονή, μια μέρα θα αρχίσει να τους τρώει κιόλας!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου